Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Μέγας Θεοδόσιος, ὁ Κιναιδοκτόνος.




Μία ἀπὸ τὶς πιὸ παρεξηγημένες προσωπικότητες τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι ὁ Θεοδόσιος Α΄. Ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς, τοὺς παγανιστὲς καὶ τοὺς δεξιοπατριῶτες θεωρείται σφαγέας, ἀφοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ σφαγιαστοῦν 17.000 Θεσσαλονικεῖς στὸν Ἱππόδρομο. Αὐτὴ εἶναι ἡ μισὴ ἀλήθεια, ἀφοῦ τὰ κίνητρά του δὲν ἦταν οὔτε θρησκευτικά, οὔτε ἀνθελληνικά, ὅπως διαδίδουν οἱ διάφοροι συκοφάντες. 

Ἡ ἱστορία ἔχει ὡς ἐξῆς: Τὴν ἄνοιξη τοῦ 390 ὁ Θεοδόσιος δημοσίευσε ἕνα νόμο ποὺ τιμωροῦσε μὲ θάνατο τὴν ὀμοφυλοφιλία. Βασιζόμενος στὸ κείμενο αὐτὸ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Αὐτοκρατορικῆς Φρουρᾶς τῆς Θεσσαλονίκης, Βουθέριχος, φυλάκισε ἕναν δημοφιλῆ ἠνίοχο ποὺ ἦταν γνωστὸς γιὰ τὶς διαστορφές του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ἠνιόχουν ἀπαίτησαν τὴν ἀπέλευθέρωσή του προκειμένου νὰ ἀγωνιστεῖ στὸν ἱππόδρομο. Ἡ ἀντίδρασή τους ἦταν τόσο ὀργισμένη ποὺ κατακρεούργησαν τὸν στρατηγὸ καὶ μέλη τῆς Γοτθικῆς Φρουρᾶς τῆς πόλεως. Γιὰ ἕναν ἀνώμαλο δηλαδὴ ἔγινε ὁ χαμός... Ἀπὸ τότε ψήφιζαν Μπουτάρη οἱ Θεσσαλονικεῖς.


Κι ἐπειδὴ ὁ Θεοδόσιος δὲν ἦταν ἀνεκτικὸς σὲ τέτοιου εἴδους θέματα ὅπως εἶναι τὸ σημερινὸ «προοδευτικὸ» σκυλολόι, ἔδωσε στοὺς ὑπέρμαχους τῆς ὀμοφυλοφιλίας αὐτὸ ποὺ τοὺς ἄξιζε. Δυστυχῶς ὅμως δὲν ξεπάστρεψε ὅλα τὰ πουστράκια, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουμε ἀκόμη καὶ σήμερα δημάρχους ὅπως ὁ Μπουτάρης.



Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου τιμάται στὶς 17 Ἰανουαρίου ἐκάστου ἔτους, καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ κάνουμε ἀντίσταση κατὰ τῆς Μπουταροκρατείας, ἀποτελεῖ Συμπολιοῦχο τῆς Θεσσαλονίκης μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Δημήτριο.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Ιωάννης Κακολύρης, ο συγγραφέας της ιπποσύνης.





Συνέντευξη στο Νίκο Χιδίρογλου

Ο Γιάννης Κακολύρης, αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών,  είναι γνωστός στους λάτρεις του ιστορικού μυθιστορήματος. Όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία του «Ο 3ος Μάγιστρος των Ιπποτών» (Ελληνικά Γράμματα), αλλά και το «Άνεμοι του Ονείρου» (Λωτός), ανυπομονούν να διαβάσουν το υπό έκδοση νέο του πόνημα, «Ο Γέροντας του Βουνού-Το Ιπποτικό Βασίλειο» του Αίματος» (Εμπειρία Εκδοτική), που θα κοσμήσει τα ράφια των βιβλιοπωλείων σε λίγες ημέρες. Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στη διαχρονική πορεία των μονοθεϊστικών θρησκειών, στο Βυζάντιο, στις σταυροφορίες, στην Μεροβίγγια Δυναστεία και στα μυστικά των Ναϊτών. Δικαιολογημένο λοιπόν το ενδιαφέρον. Τα βιβλία του Γιάννη Κακολύρη διαβάζονται «μονορούφι» και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Εκπέμπουν δε μια νοσταλγία για τους σκληρούς αλλά συνάμα ρομαντικούς καιρούς της ιπποσύνης.


- Ασχολείστε επί χρόνια με το ιστορικό μυθιστόρημα. Πιστεύετε ότι η ανάγνωση παρομοίων πονημάτων, προσφέρει στην ιστορική γνώση;

- Μέσα από το ιστορικό μυθιστόρημα, ο κάθε συγγραφέας μπορεί ελεύθερα να περάσει τα μηνύματά του δίχως τον συνηθισμένο κανιβαλισμό (μερίδας) των άγευστων και άοσμων σημερινών, δήθεν ιστορικών.
Μπορεί, πλάθοντας ένα μυθικό πρόσωπο ή πρόσωπα, να περάσει την πραγματική ιστορία δίχως τους νομικούς φραγμούς, τις κοινωνικές αγκυλώσεις και τόσα άλλα εμπόδια που κάνουν τον αναγνώστη να αποφεύγει ή και να απορρίπτει κάθε ιστορικό βιβλίο σχολικής μορφής.
Με το ιστορικό μυθιστόρημα, ο αναγνώστης ερωτεύεται τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και μέσα απ’ αυτά διδάσκεται όσα δεν μπορούν να τον διδάξουν οι επίσημες ιστορικές πηγές.
Θυμηθείτε τους Ζαλοκώστα, Bλάχο και τα έργα τους. Θυμηθείτε τον Καραγάτση και την τριλογία του «Αίμα χυμένο και προδομένο», «Οι Άρχοντες του Καστρόπυργου» και «Τα στερνά του Μίχαλου» που γλαφυρότατα διδάσκει τα παραλειπόμενα μίας εποχής, εμφανίζοντάς μας το πραγματικό ’21, όπως τόλμησε να το περιγράψει, σκληρά και με ξύλινη γλώσσα, ο θαυμαστός Γιάννης Σκαρίμπας.
Συνεπώς, δεν είναι καθόλου υπερβολικός ο ισχυρισμός ότι διά μέσω του Ιστορικού Μυθιστορήματος διαδίδεται η αληθινή Ιστορία.


- Υπάρχει κάτι επίκαιρο σήμερα, σε επίπεδο διαχρονικών αξιών, από τον κόσμο της ιπποσύνης;

- Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι η Ιπποσύνη, όπως εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα μέσα από τα θρησκευτικά Ιπποτικά τάγματα έσβησε χρονικά μαζί με το πέρασμα από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση. Και δεν έχει άδικο αν σκεφθεί κανείς τα δεινά που επιφύλαξε στην ανθρωπότητα ο θρησκευτικός φανατισμός της Δυτικής Εκκλησίας που, με όργανό της την Ιερά Εξέταση, θανάτωνε κάθε εκφραστή του φιλάνθρωπου πνεύματος (υιοθετημένου και εκφραζόμενου από την Ορθοδοξία), τη γνώση και τους φιλοσοφικούς οραματισμούς. Η τότε Ιπποσύνη αντλούσε την καταγωγή τους από τους Ρωμιούς Οσπιταλλιέρους του Ιωάννη του Ελεήμονος, εμπλουτίστηκε από τους «γνωστικούς» των τότε απαγορευμένων θρησκειών της Μέσης Ανατολής που πλαισιώθηκε διαχρονικά από τους Δυτικούς. Και αυτή η γνώση, αποτέλεσε και την αιτία θανάτου της Ιπποσύνης το 1314 για να αναβιώσει ξανά το 1745.
Σήμερα, ο Ιπποτισμός, έξω από τα πλαίσια της Δυτικής Εκκλησίας, επιτελεί παγκόσμιο φιλανθρωπικό έργο με δεκάδες νοσοκομεία στις ΗΠΑ και αλλού στα οποία παρέχεται δωρεάν περίθαλψη σ’ όσους την αναζητήσουν.
Έχετε ακουστά για τους Ιππότες του Αγίου Λαζάρου και το έργο τους για τους Χανσενικούς; Για τους Ναΐτες με το μεγαλύτερο στον κόσμο «Templar Eye Foundation» (οφθαλμολογικό ερευνητικό κέντρο) και τους Σράϊνερς με τα 21 νοσοκομεία για τα παιδιά με κινητικά προβλήματα και τα αντίστοιχα των εγκαυμάτων;
Αναρωτηθήκατε ποιοι οικοδόμησαν τις προσφυγικές πολυκατοικίες στην περιοχή του Δουργουτίου (Ξενοδοχείο Intercontinental Αθηνών) για τη δωρεάν στέγαση προσφύγων της Σμύρνης;
Αναρωτηθήκατε τους λόγους που οδήγησαν τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Μακάριο τον 3ο σαν Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναβιώσει, το 1970, το τάγμα των Ορθοδόξων Οσπιταλλιέρων στην μονή του Αγίου Βαρνάβα και την τύχη των Ιπποτών από την Τουρκική – Πολιτιστική μάχαιρα του 1974;
Τα Ιπποτικά τάγματα υπάρχουν κάτω από άλλους μανδύες, μακριά από την Λατινική Εκκλησία αλλά με τις ίδιες φιλάνθρωπες αρχές.


- Έχετε γράψει και βιβλία γύρω από την σύγχρονη ελληνική Ιστορία, για τα οποία μάλιστα δεχθήκατε και πυρά. Αισθάνεστε δικαιωμένος;

- Ναι, έχω γράψει κι ένα μέρος της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας σχετικά με το αιματηρό πραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 και τον άγνωστο πόλεμο της Κύπρου το 1974, ιδιαίτερα δε τις τότε αεροπορικές αποστολές.
Τότε, που οι ανίκανοι ηγέτες και τα παράγωγά τους, επιτέλεσαν την μεγαλύτερη προδοσία της Ιστορίας μας, μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και του 1922.
Τότε, 1974, η Ελλάδα έχασε 2.016 παιδιά της, όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά κατά την Τουρκική αιχμαλωσία (1.600 περίπου) και δεν βρέθηκε ούτε ένας Κοινοβουλευτικός Έλληνας – φωστήρας, απ’ αυτούς που δήθεν κόπτονται για την πατρίδα μας, να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως έκαναν άλλοι για την Γιουγκοσλαβία και για κάποια Αφρικανικά κράτη σαν τη Ρουάντα, με τις σφαγές των Ούτσι από τους Χούτου.
Βλέπετε, για την Πολιτεία, η αξία της ζωής ενός Έλληνα είναι απελπιστικά μικρή έως μηδενική.
Ορισμένοι από εκείνους, που αν λειτουργούσαν οι θεσμοί, θα έπρεπε να τους έχουν παραπέμψει στη Δικαιοσύνη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και ν’ αντιμετωπίσουν της προβλεπόμενες από το νόμο ποινές, όχι μόνο δεν δικάστηκαν, όχι μόνο δεν στιγματίστηκαν, αλλά συνταξιοδοτήθηκαν πλουσιοπάροχα, κυκλοφορούν ελεύθεροι με τίτλους επίτιμων στρατηγών και αν κάποιος Έλληνας τους αποδώσει την ιστορική ευθύνη, διακοσμημένη με τα ανάλογα κοσμητικά επίθετα, τον στέλνουν στα δικαστήρια.
Και εκεί, στις αίθουσες των δικαστηρίων, κάποιοι δικαστές, οχυρωμένοι πίσω από «το γράμμα του νόμου», βάζουν στην ίδια ζυγαριά τον αποκαλούμενο αποδεδειγμένα «Προδότη, Καραβάνα, Ανίκανο ή Μαντρόσκυλο» με την «πόρνη» που εκδίδεται και που δημόσια απαγορεύεται να την αποκαλέσεις με την ιδιότητά της.
Κάτι τέτοια αντιμετώπισα από τους τότε ηγέτες και τα τσιράκια τους για να απαλλαγώ, τελικά, από την κατηγορία της συκοφαντίας. Ναι, αισθάνομαι δικαιωμένος και άπειρα αγανακτισμένος από την Ελλάδα και το σύστημα δικαιοσύνης της.


- Είστε αντιπρόεδρος της ιστορικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, που στέγασε στο παρελθόν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα των ελληνικών γραμμάτων. Ποιο είναι το καθεστώς στην Εταιρεία σήμερα; Διατηρεί την αίγλη της;

- Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ) που έχω την τιμή να είμαι ο αντιπρόεδρός της, ιδρύθηκε το 1934 και σ’ αυτήν υπήρξαν μέλη όλοι οι γίγαντες της Ελληνικής Λογοτεχνίας όπως οι Καζαντζάκης, Ξενόπουλος, Μυριβήλης, Γρυπάρης, Βενέζης, Τερζάκης, Σικελιανός, Ουράνης, Λουντέμης και δεκάδες άλλοι που αν αρχίσω να τους απαριθμώ θα χρειαζόταν χρόνος.
Σήμερα, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕΛ πρόεδρος είναι γυναίκα. Πρόκειται για την εξαίρετη ποιήτρια, κα Ελευθερία Αναγνωστάκη – Τζαβάρα, η οποία νυχθημερόν εργάζεται για την καλή λειτουργία της εταιρείας με τους μηδενικούς οικονομικούς πόρους αλλά με το τεράστιο πνευματικό της έργο.
Αν και η ΕΕΛ είναι ένας από τους δύο φορείς που εισηγείται στη Σουηδική Ακαδημία τους Έλληνες υποψηφίους διά τα Νόμπελ Λογοτεχνίας και Ποίησης εν τούτοις, το υπουργείο Πολιτισμού περιέκοψε την επί χρόνια χορηγία του, με αποτέλεσμα η ΕΕΛ να λειτουργεί με ελαχίστους πόρους.
Η Αίγλη της, όμως, σαν διαχρονική αξία, είναι και παραμένει λαμπερή, εντός και εκτός της Ελλάδος.




Σύντομο βιογραφικό:


Ο Ιωάννης Κακολύρης γεννήθηκε στην Αθήνα, αντλώντας την καταγωγή του από την Ζάκυνθο και την Χάλκη των Πριγκηπονήσων. Τελειώνοντας την Μέση Εκπαίδευση εισήχθη στην Ανώτερη Σχολή της Πολεμικής Αεροπορίας στην οποία, μετά την αποφοίτηση του, υπηρέτησε επί σειρά ετών σε Πολεμικές Μοίρες αεροσκαφών έως την πρόωρη αποστρατεία του κατά την περίοδο της χούντας. Αμέσως μετά (1972) προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία, κατόπιν σχετικού διαγωνισμού ,και μετά από σειρά εκπαιδεύσεων στην αλλοδαπή και ημεδαπή έλαβε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) το πτυχίο Ιπταμένου Θαλάμου Διακυβερνήσεως Αεροσκαφών Δημοσίων Μεταφορών. Στην Ολυμπιακή Αεροπορία πέταξε με αεροσκάφη Βoeing Β-720, Β-707, Β-747 και Airbus Α-300 ως Ιπτάμενος, εκπαιδευτής και ελεγκτήςΙπταμένων παράλληλα με τα πρόσθετα καθήκοντα του προϊσταμένου Υπηρεσίας Τεχνικής Υποστήριξης των αεροσκαφών του στόλου της εταιρείας. Συνταξιοδοτήθηκε, για λόγους υγείας ,το 2001 έχοντας συμπληρώσει 15.000 ώρες πτήσεως. Το 1990 εμφανίστηκε στα γράμματα ,ως ιστορικός συγγραφέας και από το1992 η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, αξιολογώντας το συγγραφικό του έργο, τον κατέταξε στα μέλη της. Το 1999 εξελέγη Πρόεδρος του Πειθαρχικού της Συμβουλίου έως το 2006, όταν εξελέγη Αντιπρόεδρος του Διοικητικού τηςΣυμβουλίου.

Έργα του: 

• Ο 3ΟΣ ΜΑΓΙΣΤΡΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ 1990 4Η επανέκδοση το 1997. Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
• Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Εκδόσεις ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1992 
• ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΗΣ 1261, Εκδόσεις ΛΩΤΟΣ 1994 
• ΛΥΚΟΙ ΣΤΙΣ ΦΩΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ-ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ της 13ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1967. Εκδόσεις ΛΩΤΟΣ 1996 
• ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ-ΚΥΠΡΟΣ 1974. 1998 6η επανέκδοση 1999. Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
• ΑΠΕΘΑΝΤΟΙ-ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 2000. Επανέκδοση από Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2000 
• Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ-ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1942 ΕΩΣ ΤΟ 1976 2004

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Κυριάκος Καθάριος: Πολεμώντας στη Βοσνία.

Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΧΙΔΙΡΟΓΛΟΥ

Όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις στη Βοσνία, ο νεαρός οικονομολόγος (απόφοιτος του οικονομικού τμήματος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ) Κυριάκος Καθάριος, άφησε τα πάντα πίσω του και πέταξε για την ελευθερία. Φόρεσε τη στολή του στρατού των Σέρβων της Βοσνίας, αλλά και τα εμβλήματα της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς και πολέμησε στο πλευρό των ομόδοξών μας Σέρβων, για τις αξίες και τα ιδανικά που μας ενώνουν. Αντιστάθηκε. Και αυτό καταγράφηκε στη συνείδηση όσων Ελλήνων τιμά με τη φιλία του, αλλά και των Σέρβων, που στο πρόσωπό του βίωσαν τη συμπαράσταση όλων μας στον ασυμβίβαστο αγώνα τους κατά των νεοναζί Κροατών παραστρατιωτικών και των μουτζαχεντίν που είχαν σπεύσει εκεί από πολλές αραβικές χώρες, προκειμένου να επιβάλλουν με τα όπλα τη διάδοση του Ισλάμ στα Βαλκάνια. Παρά τις προσπάθειες όμως των σύγχρονων δωσίλογων στη χώρα μας να σπιλώσουν τον αγώνα των Ελλήνων εθελοντών, βγάζοντας συνεχώς τα ονόματά τους στη δημοσιότητα και στοχοποιώντας τους, με κατηγορίες για «εγκλήματα πολέμου», χωρίς την παραμικρή στοιχειοθέτηση, ο Κυριάκος δεν φοβήθηκε να βγει μπροστά και να υπερασπιστεί δημόσια όσους απαρνήθηκαν τις ανέσεις μιας ασφαλούς και ασκότιστης ζωής και αψήφησαν τον θάνατο, παλεύοντας μέσα στα δάση και τα αφιλόξενα βουνά της Βοσνίας για την Ορθοδοξία.

- Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην σπαρασσόμενη Βοσνία; Δεν λάβατε υπ’ όψιν σας τον κίνδυνο;

- Πίστευα πως έκανα καλό στην πατρίδα μου. Θεώρησα πως αυτό που έγινε στη Βοσνία, θα μπορούσε να συμβεί και στη χώρα μου, στην περιοχή της Θράκης, όπου υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα. Θα μπορούσε η μειονότητα, κατάλληλα καθοδηγούμενη, στηριζόμενη στην πληθυσμιακή της υπεροχή, να ζητήσει αυτονομία της Θράκης, και αυτό δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Υπάρχουν τέτοια σενάρια κλειδωμένα σε συρτάρια. Αυτό συνέβη στη Βοσνία κι εγώ θεώρησα πως έπρεπε να πάρω θέση. Και πήρα, κατά αυτών των σεναρίων.
Φυσικά και έλαβα υπ’ όψιν τον κίνδυνο. Όταν συμμετέχεις σε έναν πόλεμο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκοτωθείς. Όμως, με καθοδηγούσε μία ρήση του βασιλιά της Σπάρτης, Λεωνίδα. Όταν τον ρώτησαν πριν από την μάχη των Θερμοπυλών, νομίζω, γιατί ορισμένοι προτιμούν έναν ένδοξο θάνατο από μία άδοξη ζωή, απάντησε πως το δεύτερο είναι κάτι το φυσικό, ενώ το πρώτο αποτελεί προσωπική επιλογή. Θεώρησα λοιπόν πως, ακόμη κι αν σκοτωνόμουν, θα πέθαινα κάνοντας κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έκαναν άλλοι.


- Πώς αντιμετώπισαν οι Σέρβοι τους Έλληνες Εθελοντές; Υφίσταται αυτό που λένε Ελληνοσερβικός άξονας;

Εγώ, για πρώτη φορά γνώρισα Σέρβους, εκεί στη Βοσνία. Και οι περισσότεροι Σέρβοι, εκεί, για πρώτη φορά στη ζωή τους, συνάντησαν Έλληνες. Υπήρχε ένα έντονο φιλοελληνικό κλίμα, αλλά θεωρήσαμε πως δεν αρκούσε αυτό. Εκεί στο Βοϊκοβίτσι, το οποίο περιγράφω και στο βιβλίο μου, συζητήσαμε οι Έλληνες κι αποφασίσαμε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Μέσα από εμάς, να τιμηθεί και να προβληθεί η χώρα μας. Σήμερα, αν πάμε στο Βοϊκοβίτσι, θα βρούμε μόνο φίλους κι αυτό έχει να κάνει με τη συμπεριφορά μας εκεί.


- Θα ήταν ευχής έργον να υπήρχε Ελληνοσερβικός άξονας. Ελλάδα και Σερβία αποτελούν δυνάμεις σταθερότητας στην περιοχή.

Τουρκία, Αλβανία και Σκόπια αποτελούν χώρες – παράγοντες αποσταθεροποίησης. Βλέπουμε, όμως, πως γενικά ευνοούνται από τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες που ακολουθούν τις ΗΠΑ, οι χώρες – παράγοντες της αποσταθεροποίησης. Κι αυτό θα πρέπει να μας καταστήσει πολύ προσεκτικούς, εμάς τους Έλληνες πολίτες, με ό,τι έχει να κάνει με την ασφάλεια της χώρας, είτε από εξωτερικές απειλές (Μακεδονικό – Θράκη), είτε από απειλές που δεν φαίνονται ικανές φαινομενικά (αλλοίωση γηγενούς πληθυσμού λόγω της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης, άμβλυνση των ενστίκτων της εθνικής επιβίωσης των νέων Ελλήνων, κυρίως από δυνάμεις της υποτιθέμενης πολυπολιτισμικότητας, δηλ. δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης που δρουν στην χώρα). Ένας άξονας Ελλάδας – Σερβίας, θα έσπαγε τις ικανότητες αυτών των απειλών, κυρίως των εξωτερικών απειλών, αλλά δυστυχώς δεν υφίσταται.


- Η παρουσία των Ελλήνων εθελοντών στο πλευρό των Σέρβων της Βοσνίας, ήταν συμβολική ή ουσιαστική;

Η έννοια της συμβολικής συμμετοχής, ουσιαστικά δεν υφίσταται. Συμβολική συμμετοχή έχουμε όταν μία χώρα ή μία συγκροτημένη στρατιωτική μονάδα, συμμετέχει κάπου συμβολικά, με μικρά τμήματα.
Εμάς δεν μας έστειλε ούτε η χώρα μας, ούτε κάποια στρατιωτική μονάδα. Πήγαμε μόνοι μας, έχοντας τα δικά μας κίνητρα. Παρ’ ότι ήμασταν ελάχιστοι (100 άτομα, πάνω – κάτω) και η συμμετοχή μας στα πολεμικά δρώμενα ήταν ελάχιστη (αν και είχαμε νεκρούς και τραυματίες), με την παρουσία μας εκεί, προκαλέσαμε ένα τεράστιο κύμα συγκίνησης στους Έλληνες πολίτες και συμβάλλαμε με τον τρόπο μας ώστε η συγκίνηση αυτή να μετουσιωθεί σε απίστευτη συμμετοχή των Ελλήνων στη συγκέντρωση και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Σερβία και Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Επίσης, συμβάλλαμε ώστε οι ανθρωπιστικές βοήθειες να κατανεμηθούν ορθολογικά, μακριά από τα χέρια των επιτηδείων που καρπώθηκαν τις πρώτες αποστολές των ανθρωπιστικών βοηθειών. Επίσης, επηρεάσαμε και την εξωτερική πολιτική της χώρας, έμμεσα και άμεσα.
Έμμεσα, γιατί καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να αγνοήσει τις διαθέσεις των Ελλήνων πολιτών, αλλά και άμεσα. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Η ελληνική συμμετοχή στη δύναμη ταχείας αντίδρασης, που συγκροτήθηκε το καλοκαίρι του 1995, αποτράπηκε, κυρίως, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων εθελοντών εκεί. Γιατί, θεωρήθηκε εθνική ντροπή να σταλούν Έλληνες στρατιώτες εκεί και λαμβάνοντας εντολή από τους νατοϊκούς να πλήξουν σερβικές θέσεις, όπου ίσως υπήρχαν Έλληνες εθελοντές. Αυτά, οι πολλοί δεν τα γνωρίζουν, αλλά εμείς που ήμασταν μέσα στα γεγονότα, τα γνωρίζουμε.
Επομένως, κάθε άλλο παρά συμβολική ήταν η παρουσία μας εκεί. Κι αυτό δεν μας το συγχώρησαν οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης που δρουν στη χώρα μας.


- Βλέποντας την κατάληξη του πολέμου στη Βοσνία, θεωρείτε ότι δικαιωθήκατε;

Δεν πήγα εκεί για να δικαιωθώ σε κάτι. Πήγα γιατί πίστευα και πιστεύω πως έπραξα το σωστό. Και πιστεύω πως όλοι εμείς που πήγαμε εκεί, στείλαμε ένα μήνυμα, πως δεν μπορούν εύκολα οι δυνάμεις που δρουν κατά της χώρας, δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, να παίξουν, χωρίς αντίπαλο, παιχνίδια εις βάρος μας. Δώσαμε παράδειγμα αποφασιστικότητας και θα ξαναδώσουμε. Είναι μήνυμα αυτό. Με αυτή τη λογική, ναι, δικαιωθήκαμε.


- Πολλοί, κυρίως άτομα συνδεδεμένα με «νεοφιλελεύθερους» κι εκσυγχρονιστικούς κύκλους, κάνουν λόγο για «εγκλήματα πολέμου» εκ μέρους των Ελλήνων εθελοντών στη Βοσνία, ενώ προσπαθούν να σας εμπλέξουν και στα όσα συνέβησαν στη Σρεμπρένιτσα. Τι τους απαντάτε;

Κατ’ αρχάς, είμαι κάθετος σε κάτι: Δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθεροι κι εκσυγχρονιστικοί κύκλοι. Υπάρχουν μόνον κύκλοι της παγκοσμιοποίησης που δρουν στη χώρα. Κι αν, βέβαια, κάποια από τα άτομα αυτά είναι ιδεολόγοι, πιστεύουν, ας πούμε, σε μία παγκόσμια τάξη πραγμάτων, κάποιοι δεν είναι ιδεολόγοι, είναι καθοδηγούμενοι. Το ποιος είναι ποιος δεν φαίνεται, γιατί όλοι χρησιμοποιούν την ίδια φρασεολογία.
Δεν μιλούν γενικά για εγκλήματα πολέμου, αλλά συγκεκριμένα για τα γεγονότα στη Σρεμπρένιτσα, το καλοκαίρι του 1995. Δεν ήμουν εκεί, για να έχω άμεση οπτική επαφή με τα γεγονότα, έχω όμως να αναφέρω κάποιες λεπτομέρειες.
Την πληροφορία για τη συμμετοχή των Ελλήνων εθελοντών στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα και την ύψωση των σημαιών (Ελληνική, Σερβική και μία σημαία με έναν δικέφαλο αετό), την έδωσα εγώ στον Τύπο, στην εφημερίδα «Έθνος», μετά από συνεννόηση με τον διοικητή των Ελλήνων εθελοντών εκεί, τον Ιούλιο του 1995. Όλοι όσοι λένε ότι πήραν από αλλού την πληροφορία αυτή, ψεύδονται ασύστολα. Δηλαδή, οι ίδιοι οι Έλληνες εθελοντές έδωσαν την πληροφορία της συμμετοχής τους. Έδωσαν, μάλιστα, και τα ονόματα τα οποία δημοσιεύθηκαν τότε στο «Έθνος». Νομίζω κανένας εγκληματίας δεν δημοσιεύει το όνομά του συνειδητά στον Τύπο.
Επίσης, οι Ανδριανόπουλος, Σωμερίτης, Μίχας και Βασιλάκης, που κατέθεσαν στον εισαγγελέα ως βασικοί μάρτυρες κατηγορίας κατά των Ελλήνων εθελοντών, κατά τις διαδικασίες της έρευνας του Ελληνικού κράτους, μετά από εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Παπαληγούρα για τυχόν εγκλήματα πολέμου των Ελλήνων εθελοντών τότε, δεν αναφέρουν κανένα στοιχείο που να στοιχειοθετεί κατηγορία. Λένε ότι διάβασαν δημοσιεύματα στον Τύπο κατά των Ελλήνων κι απ’ αυτό ορμώμενοι, κινήθηκαν κατά των εθελοντών. Είναι απίστευτο, δηλαδή.
Επίσης, διάβασα μία έκθεση για τα γεγονότα στη Σρεμπρένιτσα, μία έκθεση που συντάχθηκε μετά από πρωτοβουλία της Σερβικής πλευράς και την υπογράφουν ο καθηγητής Εντ Χέρμαν (Pensylvania University), ο πρώην συντονιστής του ΟΗΕ για ζητήματα πολιτών Phillip Carvin κι ο Καναδός καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου (York University) Michael Mendel, έκθεση που είναι διαμετρικά αντίθετη με όλα όσα, τόσα χρόνια, μας προσφέρουν τα Ελληνικά και Διεθνή ΜΜΕ για τα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα. Οι βασικοί κατήγοροι κατά των εθελοντών, τη διάβασαν;
Με ποιο δικαίωμα, με ποια στοιχεία ρίχνουν τόνους λάσπης, σπιλώνοντας, προσπαθώντας να εξοντώσουν ηθικά τους πρώην εθελοντές;
Είναι μήπως ιδεολόγοι; Ανθρωπιστές μήπως;
Νομίζω πως οι ανθρωπιστές, πρώτα μαθαίνουν και μετά ενεργούν. Αυτοί συκοφαντούν εδώ και χρόνια. Γιατί; Ποια είναι τα κίνητρά τους; Και όχι μόνον αυτοί οι 4, αλλά και άλλοι δημοσιογράφοι σε έγκριτες εφημερίδες, «Νέα», «Βήμα», «Ελευθεροτυπία».
Ποια είναι τα πραγματικά τους κίνητρα; Ρωτήστε τους εσείς, που είστε μαζί τους κάθε μέρα.
Αν είναι ανθρωπιστές, γιατί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για το τι απέγιναν οι αγνοούμενοι στην Κύπρο; Για τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Καρπασία; Για τα δικαιώματα των Ελλήνων της Χειμάρρας; Για τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης που εξοντώθηκαν εν μία νυκτί; Γιατί ποτέ δεν απολογήθηκαν; Είστε ιδεολόγοι ή κάτι άλλο; Ρωτήστε τους, κύριοι. Κι επιτέλους, δεν αναρωτιούνται τι θα γίνει αν ένας τρομοκράτης ισλαμιστής, ορμώμενος από τα εμετικά τους δημοσιεύματα, κάνει κακό σ’ έναν από τους πρώην εθελοντές, αυτοί τι θα κάνουν; Κι αναρωτιέμαι, δεν υπάρχει, σ’ αυτή τη χώρα, ένας εισαγγελέας ο οποίος θα τους καλέσει και θα τους συστήσει να σταματήσουν να θέτουν σε κίνδυνο ζωές Ελλήνων πολιτών με τα δημοσιεύματά τους; Κι επίσης, όταν σταματήσει αυτή η διαδικασία κατά των Ελλήνων εθελοντών, θα ζητήσει κάποιος από αυτούς, τους υποτιθέμενους ανθρωπιστές, συγγνώμη; Και ξαναρωτήστε τους, τους κυρίους αυτούς: Ποια είναι τα πραγματικά τους κίνητρα;


- Τι μπορεί να κάνει ένας νέος άνθρωπος σήμερα, ώστε να αντισταθεί στη νέα τάξη πραγμάτων και στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση; Υπάρχουν, κατ’ αρχάς, περιθώρια αντίδρασης;

Κατ’ αρχάς, ένας νέος άνθρωπος πρέπει να… θυμώσει! Επειδή οι εφαρμοστές της παγκοσμιοποίησης θεωρούν τους ανθρώπους και ειδικά τους νέους, ένα είδος προβάτων, ο νέος άνθρωπος χρειάζεται αρχικά να εξοργιστεί με όλους αυτούς, που επιθυμούν να τον μεταβάλλουν σε άβουλο άτομο, ένα πρόβατο έτοιμο προς σφαγή. Ο θυμός δεν αρκεί. Ο Έλληνας χρειάζεται να αποκτήσει γνώση της Ιστορίας του και όχι, βέβαια, την Ιστορία που διδάσκουν τα σχολικά βιβλία. Χρειάζεται να γίνει ερευνητής, αναζητητής, να μάθει και να εκτιμήσει τη δύναμη και ποιότητα του Ελληνισμού. Τις αρετές και τα ελαττώματά του, πέρα από τα κόμματα, πέρα από τις παραταξιακές διαφορές.
Η ελληνική νεολαία είναι ίσως η μοναδική στην Ευρώπη που έχει αλλοτριωθεί τόσο πολύ. Που δεν έχει καμία ιστορική γνώση, που επιχειρείται ένα είδος στυγνού ελέγχου της, από τους εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα. Έτσι εξηγείται και η αποκαλυπτική παρέμβαση στα σχολικά βιβλία που οδήγησαν, ευτυχώς, σε δυνατές αντιδράσεις. Χρειάζεται να ξαναδιδαχθούν οι Έλληνες πατριωτισμό, να μάθουν να αγαπούν τη χώρα, γιατί αυτό σημαίνει πατριωτισμός: Αγάπη για τη χώρα.
Δεν χρειάζεται να ρωτάμε αν υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης. Οι εμπνευστές και οι εφαρμοστές της παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα, έχουν μία βασική αδυναμία: Είναι συνωμότες. Φοβούνται. Φοβούνται μήπως αποκαλυφθούν οι πραγματικές τους προθέσεις. Κινούνται στο παρασκήνιο, καλυμμένοι, εξωραϊσμένοι με διακηρύξεις περί ειρήνης, καλοσύνης, συνύπαρξης, πολυπολιτισμικότητας.
Αν συναντήσουν αποφασισμένους πολίτες, διαλύονται ως καπνός, γιατί δεν τολμούν να εκφράσουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν, τον έλεγχο προβατοποιημένων μαζών. Θυμώστε και οργανωθείτε, αντιδράστε, είτε είστε δεξιοί, αριστεροί, ακροδεξιοί κι ακροαριστεροί, οικολόγοι κι αναρχικοί. Παντού υπάρχουν πατριώτες. Αντιδράστε γι’ αυτά που κάνουν για σας, χωρίς εσάς.
Σας φέρνω ένα παράδειγμα για το μέγεθος της απάτης που επιχειρούν. Ενώ υποτίθεται ότι προσπαθούν την άμβλυνση των Ελληνοτουρκικών διαφορών, κάνοντας ωμή παρέμβαση στα σχολικά βιβλία, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μία νέα γενιά Ελλήνων που θα θεωρούν την καταστροφή της Σμύρνης π.χ. ως κάτι δίκαιο, γιατί και οι Έλληνες κατέστρεψαν την Τριπολιτσά και την σφαγή στην προκυμαία ένα είδος συνωστισμού, από την άλλη πλευρά, οι ίδιοι κύκλοι της παγκοσμιοποίησης υποστηρίζουν τις ανύπαρκτες ιδεολογικές δομές του κράτους των Σκοπίων, στηρίζοντας ένα ιστορικό ψεύδος, έτσι απλά για να επιβάλλουν την ηγεμονία των πατρόνων τους στην περιοχή.
Ε, όχι! Δεν θα τους περάσει. Κι αυτό, σε απλά Ελληνικά, σημαίνει ότι όχι μόνο υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης, αλλά στο τέλος, παρά τις αντιξοότητες, εμείς θα νικήσουμε. Γιατί τα δικά μας ένστικτα εθνικής επιβίωσης, είναι ισχυρότερα από τα δικά τους, σκοτεινά κίνητρα. 




Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΩΣ ΕΔΩ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟ. ΒΡΕΣΤΕ ΑΛΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ».




Η χάρις και η ευλογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εύχομαι να σκεπάζει όλους σας, την κοινωνία, το έθνος και την Εκκλησία μας. Σκέφθηκα πολύ για να συντάξω αυτή την εγκύκλιο και να την απευθύνω στην αγάπη σας. Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να το κάνω. Τις τελευταίες όμως μέρες, μέσα στην κατάσταση του γενικευμένου πανικού που επικρατεί στην πατρίδα μας, των σπασμωδικών αποφάσεων των υπευθύνων διαχειριστών της ζωής και του μέλλοντός μας, την επαναλαμβανόμενη εναλλαγή υποσχέσεων και διαψεύσεων που έχουν τραυματίσει το ηθικό και την αξιοπρέπεια μας, τον καταιγισμό των χωρίς τέλος φορολογικών επιβαρύνσεων, δέχθηκα σωρεία τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων πολιτών της περιοχής μας που ζητούν απεγνωσμένα μία παρέμβαση και κάποια συμπαράσταση στο οικονομικό τους αδιέξοδο και δράμα.

Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπηκαν, αρκετοί απολύθηκαν, οι άνεργοι πληθύνονται, πολλοί στέγνωσαν οικονομικά. Και ξαφνικά μας ζητείται απειλητικά και εκβιαστικά να πληρώσουμε, επί πλέον φόρο για το σπίτι που μένουμε σαν να είναι το κράτος πλέον φτωχότερο από τους φτωχούς.

Φτάσαμε, αντί τα έξοδά μας να γίνονται για το φαγητό, το σπίτι και τις ανάγκες μας, ό,τι ξοδεύουμε να πηγαίνει σε δύο φοβερές λέξεις: σε φόρους και σε χρέη. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το αίσθημα πνιγμού που διακατέχει ίσως και την πλειοψηφία των συμπολιτών μας, σίγουρα και αρκετούς από μας.

Ποιός μπορούσε να φαντασθεί ότι ο υπέροχος και υπερήφανος λαός μας θα έφτανε σε αυτό το κατάντημα;

Να έχει δώσει και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα του, του κόπου του, της αξίας του, και παρά ταύτα να έχουμε ως λαός διασυρθεί παγκοσμίως; Και τώρα χωρίς καμμία ελπίδα και εγγύηση να διεκδικεί το κράτος μας πιεστικά τα δάκρυα και το αίμα μας; Είναι αυτονόητο ότι δεν αντέχουμε άλλο. Δεν είναι υπερβολή αυτό.

Πρέπει όμως να το πούμε. Να το φωνάξουμε στα αυτιά των αρμοδίων: «Ως εδώ! Δεν μπορούμε άλλο. Βρέστε άλλες λύσεις.

Ίσως πιο δύσκολες, αλλά πιο αποδοτικές, πιο έξυπνες και σίγουρα πιο ανθρώπινες. Αν δεν μπορείτε, ομολογήστε την αδυναμία σας. Δεν είναι ντροπή να μην μπορεί κανείς. Είναι όμως απαράδεκτο να επιμένει στην ευθύνη της γενικευμένης καταστροφής μας. Μας φτιάξατε ένα κράτος που προσφέρει στον λαό πολύ λιγότερα από όσα του απαιτεί.

Πρέπει να το καταλάβετε∙ δεν είστε μόνο οφειλέτες στους δανειστές σας, είστε οφειλέτες και στον λαό που ταχθήκατε να υπηρετείτε. Αφού δεν καταφέρνετε την εθνική σωτηρία μέσα από πολιτική συνεργασία, αυτή θα προκύψει αναγκαστικά μέσα από λαϊκή απαίτηση και πρωτο­βουλία». Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ήρθε η ώρα που πρέπει ο λαός να δείξει το διαμέτρημα της δύναμής του, να κάνει γνωστά τα όριά του. Ήρθε η ώρα όλοι μαζί να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες μας. Όσο παραμένουμε αδρανείς, όσο μένουμε υποτελείς σε εσφαλμένες ή αβάσταχτες επιλογές, τόσο καθιστούμε τον εαυτό μας συνυπεύθυνο στον αργό αλλά βέβαιο υπαρκτικό εκφυλισμό μας.

Αν δεν ξυπνήσουμε, τελειώσαμε. Δεν θα υπάρχει συνέχεια!

Καιρός πλέον να ξεσηκωθούμε. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και επειδή δεν θα τα αλλάξουν κάποιοι άλλοι, πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι όλοι. Όποιος πονάει για την κατάσταση και αγαπάει την αλήθεια έχει θέση σε αυτή την αλλαγή. Κανείς δεν περισσεύει. Όλες οι ανατροπές, όλες οι μεγάλες αλλαγές έγιναν από ηρωικούς ανθρώπους, κυρίως νέους. Όχι από συμβιβασμένους ούτε από αγανακτισμένους, αλλά από υγιώς επαναστα-τημένους.

Όλοι μαζί και πρέπει και μπορούμε και επιβάλλεται να αλλά-ξουμε με δική μας πρωτοβουλία το μέλλον μας.

Όχι με βία, αλλά με δύναμη και αποφασιστικότητα.

Όχι με μηδενιστικές επιλογές, αλλά με καθαρότητα, ηρωισμό και εξυπνάδα.

Σίγουρα και η δική μας ευθύνη ως λαού δεν είναι καθόλου μικρή.

Συμφωνήσαμε με τις μικρονοϊκές πολιτικές επιλογές και τις κάναμε συνή-θειες και νοοτροπία μας. Η ανειλικρίνεια, η αδιαφορία, το βόλεμα, το εύκολο κέρδος, η προσβολή των θεσμών, η ύβρις κατά της πίστης και παράδοσής μας, η ασέβεια κατά του κράτους και των νόμων, οι αλόγιστες διεκδικήσεις αποτέλεσαν κομμάτια της ζωής του νεοέλληνα που δεν μας τιμούν καθόλου. Δεν μας φταίνε μόνον οι άλλοι είτε αυτοί λέγονται κερδοσκόποι είτε ξένα συμφέροντα είτε πολιτικοί. Το δικό μας μερίδιο ευθύνης για το σημερινό μας κατάντημα δεν είναι ευκαταφρόνητο.

Η λύση της μετάνοιας και αλλαγής είναι μονόδρομος.

Τους άλλους δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε.

Τη δική μας όμως νοοτροπία και ζωή έχουμε και τη δυνατότητα και την ευθύνη να τις διορθώσουμε.

Ας αρχίσει ως επανάσταση αυτή η αλλαγή από τους εαυτούς μας. Αυτό είναι το πιο ηρωικό.

Ομολογώ ότι και ως Εκκλησία μας κάνανε κομμάτι του καταρρεόντος κρατικού συστήματος. Γι’ αυτό και συχνά μας παρερμηνεύει ο λαός.

Αγκαλιάσαμε το κράτος, στηριχθήκαμε σε αυτό και τραυματίσθηκε η βαθειά σχέση μας με τον λαό. Τον υπηρετήσαμε μεν ως πονεμένο και φτωχό, αλλά δεν τον αγκαλιάσαμε ως κομμάτι της υπόστασής μας. Τουλάχιστον δεν καταφέραμε να μας νοιώσει έτσι. Μολύνθηκε το γάλα της μάνας του, της Εκκλησίας, και απέστρεψε το πρόσωπό του από το στήθος της. Αυτό είναι ο,τι χειρότερο υπάρχει.

Ο λαός είναι ό,τι ιερώτερο έχουμε μετά τον Θεό και η Εκκλησία στη φύση της είναι η ανάσα του λαού. Αυτήν την ανάσα τελευταία στερηθήκαμε. Ήρθε η ώρα να ξαναρχίσει ο ζωτικός θηλασμός. Δεν αμφισβητώ βέβαια ότι είμαστε και θύματα. Κάποιοι μας ξεγέλασαν. Κάποιοι διαχειρίσθηκαν τα θέματά μας με ένοχη ανικανότητα. Κάποιοι μας διέσυραν διεθνώς και μας οδήγησαν στα στόματα των θηρίων αυτού του κόσμου είτε από επιπολαιότητα είτε ενδεχομένως και από ύποπτες σκοπιμότητες. Και να πού φτάσαμε!

Ισοπεδωθήκαμε στο μηδέν της περιουσίας μας και στο τίποτα της αξιοπρέπειάς μας. Παρά ταύτα δεν ψάχνουμε για ενόχους. Τώρα επειγόμαστε για λύσεις. Λύσεις όμως που δεν πατάνε τον λαό, αλλά ανασταίνουν την τιμή του. Ήρθε η ώρα που θα πρέπει όσοι παίρνουν αποφάσεις να καταλάβουν τι συμβαίνει στα σπίτια, στους δρόμους, στα μαγαζιά και στην καθημερινότητα.

Τι συμβαίνει στις ψυχές μας. Αυτό δεν θα το μάθουν από την τρόϊκα ούτε από τις μεταξύ τους διαβουλεύσεις. Θα το μάθουν από τον λαό. Πρέπει την φωνή μας να την ακούσουν. Δεν γίνεται αλλιώς. Θα ήθελα λοιπόν να πω σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν την λεγόμενη «έκτακτη εισφορά ακινήτων» να μη φτάσουν σε απόγνωση. Να ξέρουν ότι θα βρεθούμε όλοι ενωμένοι στο πλευρό τους και θα φωνάξουμε μαζί: «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ας καταλάβουν ότι δεν έχουμε. Δεν μπορούμε.

Φτάσαμε στα όριά μας, αλλά αρνούμαστε να μας τελειώσουν. Αν αδρανήσουμε δεν θα το καταλάβουν. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προφή-τευσε πριν από διακόσια πενήντα χρόνια λέγοντας: «Θα σας βάλουν βαρύ και δυσβάσταχτο φόρο ακόμη και στα παράθυρα και στα κοτέτσια, αλλά όμως δεν θα προλάβουν».

Πράγματι, δεν θα προλάβουν!

Μη λυγίσετε μπροστά στην οικονομική χρεωκοπία. Αυτήν ήδη τη ζούμε. Αρνηθείτε τη χρεωκοπία της αξιοπρέπειας, της ιστορίας, της εθνικής συνείδησης. Αυτά μπορούμε και πρέπει να τα διεκδικήσουμε μέχρι τελευταίας ρανίδας. Έστω τώρα, την τελευταία στιγμή.

Τα Μεσόγεια και η Λαυρεωτική είναι μια ευλογημένη περιοχή που μέχρι πρότινος έσφυζε από ανάπτυξη και ευημερία. Τον τελευταίο όμως καιρό όλο και πληθαίνουν αυτοί που με απόγνωση στρέφονται στην Εκκλησία η όπου βρουν, και εκλιπαρούν για συμπαράσταση και βοήθεια.

Πολλοί έχουν λυγίσει, έχουν οικονομικά γονατίσει. Δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους. Έχασαν τον ύπνο τους. Ζουν την απειλή του παρόντος και με τον φόβο του μέλλοντος. Έχουν ιδιοκτησίες, αλλά δεν έχουν χρήματα. Αυτοί πως θα πληρώσουν; Πού να τα βρουν; Θα τους πάρουν το σπίτι; Θα τους κόψουν το ρεύμα; Είναι δυνατόν να βυθίσουν στο σκοτάδι την Κερατέα η το Λαύριο που φιλοξενούν το μεγαλύτερο εργοστάσιο της ΔΕΗ στην πατρίδα μας;

Ό,τι και να συμβεί, αδελφοί μου, θα ήθελα να ξέρετε ότι η τοπική Εκκλησία μας θα δώσει τα πάντα για να σταθεί στο πλευρό σας.

Αν σε έναν κόψουν το ρεύμα, εμείς θα το κόψουμε σε όλους τους ναούς.

Θα κάνουμε γάμους με κεριά στα χέρια και λειτουργίες με δάκρυα στα μάτια.

Με κανέναν τρόπο δεν θα δεχθούμε, τη στιγμή που νοικοκυριά είναι βυθισμένα στο σκοτάδι, οι ναοί να λειτουργούν με αναμμένους τους πολυελαίους.

Όλοι μαζί λοιπόν τώρα, οφείλουμε να πιέσουμε τους εκπροσώπους μας περισσότερο από όσο τους πιέζουνε οι δανειστές. Γιατί η ανάγκη μας για επιβίωση ξεπερνάει την ανάγκη τους να κυριαρχήσουν πάνω μας. Γιατί η αξιοπρέπειά μας αξίζει περισσότερο από τα πάσης φύσεως συμφέροντα.

Γιατί η εθνική μας υπερηφάνεια στηρίζεται σε μια ιστορία που όλοι τους ζηλεύουν. Γιατί την Ευρώπη την βλέπουμε περισσότερο ως οικογένεια που κατανοεί την δυσκολία των λαών παρά ως θηλιά που οδηγεί σε ασφυξία τις κοινωνίες. Δεν μας έμεινε τίποτε άλλο από το να μεταμορφώσουμε ξανά την Ελλάδα σε πατρίδα μας, την ιστορία της σε ταυτότητά μας, τα παραδείγματα των προγόνων μας σε βιώματά μας και να επιστρέψουμε από τον ασύνετο νεοπλουτισμό στην αξιοπρεπή λιτότητα και ολιγάρκεια, από τις υποτελικές υποχωρήσεις στον ηρωισμό και από τον παγκόσμιο διασυρμό στην εθνική υπερηφάνεια και τον πανθομολογούμενο θαυμασμό. Έτσι, ο Θεός, όπως λέγει και ο λαός, δεν θα μας αφήσει, γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν θα Τον έχουμε κι εμείς αφήσει.

Με πατρικές ευχές και την ελπίδα της αφύπνισης



(Εγκύκλιος Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυερωτικής κ.κ. Νικολάου)

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Παγκόσμια ἠμέρα κατὰ τοῦ AIDS.



Παγκόσμια ἠμέρα κατὰ τοῦ AIDS σήμερα, καὶ θὰ θέλαμε νὰ κάνουμε κάποιες ἐπισημάνσεις ποὺ δὲν θὰ ἀκούσετε σὲ κανένα ῥεπορτὰζ καὶ δὲν θὰ διαβάσετε σὲ κανένα ἄρθρο.

Τὸ AIDS ἀνθίζει στὶς Ἀφρικανικὲς χῶρες ὅπου ὑπάρχει τεράστιο πρόβλημα ὑπερπληθυσμοῦ, ποὺ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἔλλειψη φυσικῶν πόρων καθιστὰ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἐξάπλωση τοῦ AIDS ἐπιτακτική. Ὅσο οἱ δυτικοευρωπαίοι προσπαθοῦν νὰ παρέμβουν στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, τόσο ὁ Πανάγαθος θὰ βρίσκει ἐναλλακτικὲς λύσεις γιὰ τοὺς ἀμαρτωλοὺς ὅπως ὁ ἔμπολα, ἡ μηνιγγίτιδα, ἡ ἐλλονοσία κτλ. Κάθε παρέμβαση τῶν δυτικῶν στὴν Ἀφρικὴ εἶναι μεγάλη ἀμαρτία καὶ ἀποτελεῖ παρέμβαση στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ.

Στὸν δυτικὸ κόσμο τὸ AIDS προσβάλλει κυρίως τὶς ὀμάδες ποὺ εἶναι πιὸ ἐπιρρεπεὶς στὴν ἀμαρτία, ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ πόρνες, τὰ πρεζόνια καὶ οἱ ὀμοφυλόφιλοι. Γι αὐτὸ καὶ στὴν ἄθεη ἀμαρτωλὴ βόρεια Εὐρώπη ξοδεύονται τεράστια ποσὰ στὶς ἐκστρατεῖες κατὰ τοῦ AIDS. Δυστυχῶς τὰ τελευταία χρόνια συμβαίνει τὸ ἴδιο καὶ στὴν χώρα μας, πράγμα ἀναμενόμενο ἂν ἀναλογιστοῦμε τὴν σταδιακὴ ἀπομάκρυνση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν Χριστό.


Ἀδέρφια, μὴν συμμετέχετε στὶς σημερινὲς ἐκδηλώσεις κατὰ τοῦ AIDS, στὶς ὁποῖες οἱ σατανάδες βρίσκουν τὴν εὐκαιρία καὶ δίνουν δωρεὰν προφυλακτικὰ στὰ παιδιά μας προκειμένου νὰ τὰ ὠθήσουν στὴν λαγνεία. Πρόκειται γιὰ μιὰ μοντέρνα συμμορία Ἰαχωβάδων ποὺ ποὺ προωθοῦν αὐτὲς τὶς νέου τύπου ἀμαρτίες. Τὸ AIDS εἶναι ἕνα σύγχρονο ὅπλο ἐνάντια σὲ αὐτὲς τὶς μοντέρνες ἀμαρτίες...


Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Ευγένιος Ροντιόνωφ. 19 ετών. Σφαγιάστηκε από τσετσένους Ισλαμιστές γιατί αρνήθηκε να αφαιρέσει τον Σταυρό του.


Στις 23 Μαΐου του 1996 Τσετσένοι ισλαμιστές αντάρτες συνέλαβαν τον Ευγένιο Ροντιόνωφ, που υπηρετούσε την θητεία του στον Ρωσικό στρατό. Τον βασάνισαν και τελικά τον αποκεφάλισαν, όταν αρνήθηκε να αφαιρέσει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος.

Η 23η Μαΐου που τον αποκεφάλισαν ήταν η μέρα των γενεθλίων του. Γινόταν 19 ετών.

Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.



Ο νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ (Евгений Родионов) γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 κοντά στη Μόσχα-και συγκεκριμένα στο χωριό Κουρίλοβο, στην περιοχή της πόλεως Παντόλσκ-. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ (=αγάπη) Βασίλιεβνα.
Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο μικρός Ευγένιος δεν τον έβγαλε ποτέ από πάνω του· μάλιστα, έφτιαξε ένα χονδρό κορδόνι και τον πέρασε εκεί. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελάσουν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε, αλλά και δεν την υπάκουσε. Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός, επάγγελμα που του απέφερε πολλά έσοδα.



Στις 25 Ιουνίου του 1995 παρουσιάστηκε στο Ρώσικο στρατό και μετά τη βασική του εκπαίδευση, στις 13 Ιανουαρίου του 1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ηγκουερίνας. Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 13 Φεβρουαρίου του 1996, αιχμαλωτίστηκε. 

Η αιχμαλωσία έγινε ως εξής: η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες-μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο-να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει καμιά προηγούμενη οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από αυτόν το δρόμο περνούσαν πολύ συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο. Όταν οι στρατιώτες το σταμάτησαν για έλεγχο, ξαφνικά μέσα από αυτό πετάχτηκαν πάνω από δέκα Τσετσένοι, πολύ καλά οπλισμένοι. Ακολούθησε συμπλοκή και οι Τσετσένοι συνέλαβαν και τους τέσσερις στρατιώτες. Αυτό έγινε στις 3 τη νύχτα. Στις 4 η ώρα ήρθαν άλλοι στρατιώτες για αλλαγή φρουράς· φυσικά δεν τους βρήκαν και κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Μετά από λίγες μέρες η υπηρεσία του στρατού ενημέρωσε τους γονείς των στρατιωτών για την εξαφάνισή τους.


Η μητέρα του Ευγένιου κατάλαβε ότι δεν πρόκειται για εξαφάνιση, αλλά για αιχμαλωσία, και πήγε με κίνδυνο της ζωής της στην Τσετσενία, για να βρει το παιδί της. Έφτασε στην πόλη Χαγκαλά και μετά από πολλές προσπάθειες ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς διαφόρων αντάρτικων ομάδων της Τσετσενίας προσπαθώντας να μάθει για την τύχη του Ευγένιου, διότι γνώριζε ότι οι Τσετσένοι δε σκοτώνουν αμέσως τους αιχμαλώτους, αλλά περιμένουν μήπως πάρουν λίτρα και τους ελευθερώσουν. 

Οι ίδιοι οι Τσετσένοι της είπαν ότι ο γιος της ζούσε, αλλά ήταν αιχμάλωτος και σιώπησαν με νόημα προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσα χρήματα μπορούσαν να αποσπάσουν από αυτήν. Εκείνον τον καιρό ένας ζωντανός στρατιώτης αιχμάλωτος στοίχιζε 10.000 δολάρια, ενώ ένας αξιωματικός 50.000. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν αρκετά χρήματα, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η μητέρα του πήγε παντού για να τον ψάξει, πέρασε από χωριά, από δρόμους με νάρκες, από μέτωπα συγκρούσεων, γνώρισε πολλούς αξιωματικούς Τσετσένους και, όπως η ίδια λέει, «πέρασα από όλους τους κύκλους του Άδη».

Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας του Ευγένιου, που διήρκησε 100 ημέρες, οι αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν ψυχικά, ώστε να καταφέρουν-αν ήταν δυνατό-να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του, να βγάλει το Σταυρό, να γίνει μουσουλμάνος και να τον κάνουν δήμιο και φονιά των άλλων Ρώσων αιχμαλώτων. Ο Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις και, παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς, τα πάμπολλα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις ότι θα ζήσει αν βγάλει το σταυρό του, δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν.

Αργότερα, οι ίδιοι οι αρχηγοί των ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δε θα τον αδικούσαμε».

Στις 23 Μαΐου του 1996, δηλαδή την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν τους τέσσερις αιχμαλώτους στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, για να τους σκοτώσουν. Πρώτα σκότωσαν τους τρεις συναιχμαλώτους του. Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει το Σταυρό λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στον Αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν το Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με το σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι.

Τελικά, η μητέρα του βρήκε τον Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Και πάλι ζήτησαν οι Τσετσένοι 4000 δολάρια για να της δώσουν το λείψανο. Της έδωσαν και βιντεοκασέτα με το μαρτύριο του γιου της και της διηγήθηκαν οι ίδιοι την πορεία της αιχμαλωσίας του και τα βασανιστήρια.



Η μητέρα του Ευγένιου πούλησε το διαμέρισμά της και ό,τι άλλο μπορούσε-μέχρι και ρούχα-για να μπορέσει, αφενός μεν να δώσει τα λίτρα, αφετέρου δε να ανταπεξέλθει στα έξοδα εκταφής, ειδικού φέρετρου, μεταφοράς κλπ., τα οποία δεν ήταν και λίγα.

Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές, ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της, τον Ruslan Khaikhoroyev.

Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.

Όπως ομολογεί η ίδια, τον έψαχνε εννέα μήνες. Ήταν, πιστεύει, όπως τότε που τον έφερε στην κοιλιά εννέα μήνες, σαν μια δεύτερη γέννηση. Για τον θάνατό του έμαθε τον Σεπτέμβριο.(τέσσερις μήνες μετά).

''Περπάτησα σε δρόμους γεμάτους νάρκες αλλά ποτέ δεν πάτησα καμία. Ο Θεός με βοήθησε επειδή καθήκον μου ήταν να βρω τον γιο μου, να φέρω το σώμα του σπίτι, να θαφτεί σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, να γυρίσει στη γη απ’ όπου τον πήραν''

..Τον Ευγένιο τον σκότωσε ο Ρουσλάν Χάικχόρογιεφ, ένας άνθρωπος με μαύρη ψυχή. Η Λιουμποβ Βασίλιεβνα Ροντιόνοβα στάθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο του γιού της ο οποίος χωρίς ντροπή της είπε ότι αν έβγαζε τον σταυρό δεν θα τον σκότωνε. Τελικά αυτός σκοτώθηκε στις 23 Αυγούστου 1999 μετά από μια σύρραξη αντιπάλων τσετσενικών συμμοριών.

Η μητέρα στην αρχή αρνιόταν να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή. Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.

Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τα νεκρά του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.



Στις 20 Νοεμβρίου του 1996 μετέφερε το λείψανο στο χωριό τους και το έθαψε στο κοιμητήριο. Μετά από λίγες μέρες ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε δίπλα στο μνήμα από τη λύπη του.

Η κ. Λιούμποβα διηγείται ότι όλα έγιναν τόσο γρήγορα που έμεινε χωρίς μιλιά. ''Ο σύζυγος μου αγόρασε δέκα σοκολάτες Snicker's, οι οποίες άρεσαν πολύ στον Ζένια (Ευγένιο) και πήγε στον τάφο του. Τον βρήκαν πεθαμένο εκεί κοντά στο σταυρό του γιού μας'' διηγείται με δάκρυα στα μάτια.

Από όταν μαρτύρησε ο γιος της η Λιούμποβ Βασίλιεβνα Ροντιόνοβα είναι γνωστή σ’ όλη την Ρωσία και όχι μόνο. Τρεχει από τη μια μεριά της Ρωσίας στην άλλη για να βοηθήσει όπου υπάρχει ανάγκη, για να δώσει θάρρος στις οικογένειες όσων έπεσαν στο καθήκον και να παρηγορήσει όσους στρατιώτες έμειναν με κάποια αναπηρία από τον πόλεμο της Τσετσενίας.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του μονάκριβου γιού της, οι Ρώσοι στρατιώτες τον έχουν υιοθετήσει ως πνευματικό τους προστάτη και φέρουν εικόνες του, ενώ η μητέρα του έχει ονομασθεί «μητέρα των Ρώσων στρατιωτών»...



Πρόσφατα ήρθε ένας βετεράνος πολέμου και άφησε, ως ένδειξη σεβασμού, στον τάφο του Ευγένιου τα παράσημά του.

Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. Ήδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του, κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για εμφανίσεις και θαύματα του άγιου μάρτυρα Ευγένιου.



Υπάρχουν κάποια βίντεο για τον νεομάρτυρα Ευγένιο, που παρόλο που δεν δείχνουν την στιγμή του αποκεφαλισμού, είναι σοκαριστικά και προτίμησα να μην τα βάλω… 





Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Πούτιν: Οι «ειδήσεις» για απώλειες αμάχων στη Συρία βγήκαν πριν καν απογειωθούν τα ρωσικά αεροσκάφη…




Σχολιάζοντας τις αναφορές στα δυτικά ΜΜΕ για δήθεν «απώλειες αμάχων» στη Συρία από τους βομβαρδισμούς των ρωσικών αεροσκαφών ο Βλαντίμιρ Πούτιν είπε πως τα δημοσιεύματα βγήκαν στον αέρα πριν καν απογειωθούν τα ρωσικά βομβαρδιστικά.

Στη σημερινή συνεδρίαση του ρωσικού Συμβουλίου για την κοινωνία των πολιτών και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πρόεδρος Πούτιν αναφέρθηκε στις «ειδήσεις» για άμαχους νεκρούς από τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές κατά θέσεων των τζιχαντιστών στη Συρία:  
«Όσο για τις “πληροφορίες” στα δυτικά μέσα ενημέρωσης για τους πολίτες που πλήττονται [από τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές], να σας πω πως ήταν κάτι που περιμέναμε και είμαστε προετοιμασμένοι για τέτοιου είδους “επικοινωνιακό πόλεμο”.  Θα ήθελα να επιστήσω πάντως την προσοχή σας στο γεγονός ότι οι πρώτες αναφορές για απώλειες αμάχων προέκυψαν πριν καν τα αεροπλάνα μας απογειωθούν…».

Η Ρωσία ξεκίνησε από χθες, Τετάρτη, εναέρια εκστρατεία κατά θέσεων των ισλαμιστών τρομοκρατών του IS, μετά από αίτημα του προέδρου της Συρίας Μπασάρ Άσαντ, στοχεύοντας αποθήκες στρατιωτικού υλικού, όπλων και καυσίμων. Σχεδόν αμέσως, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ρεπορτάζ για απώλειες αμάχων.
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε ότι έχουν ήδη διεξαχθεί περίπου 20 αποστολές μάχης στη Συρία, χτυπώντας με επιτυχία  τουλάχιστον οκτώ στόχους των τζιχαντιστών.